Het is voor mij inmiddels een vast iets geworden om na het lezen van de Telegraaf (online)Skyradio NL op te zetten en blogje te typen.. werkt goed:DKedeng kedeng oeh oeh!

Onderweg naar Oklahoma hebben we veel gebruik gemaakt van de zogenaamde HOV Lane... (high-occupancy vehicle lane) oftwel een rijbaan die alleen mag gebruikt worden door auto's die 2 of meer personen vervoeren.. Werkt dit? Ja dit werkt zeer goed... Want ook al staan de normale banen vast of rijden ze langzaam wij kunnne gewoon met volle snelheiddoorkarren... Je hebt geen last van wegversmallingen en van opritten....Is dit in Nederland mogelijk? mmm neh we hebben simpelweg niet genoeg ruimte helaas...:(

Na 8 uurtjes in de overvolle auto gereden te hebben kwamen we in McAllister (klein dorpje met een natuurlijk een Wall-Mart) Daar werd godzijdank Chelsea gedumpt bij haar vriendje en toen waren er nog 5 want Sarah was nog steeds bij ons...

Bij de Wall-Mart werd ondertussen wat kleine boodschapjes gedaan want Moeder Deborahhad thuisgezegd dat we niet veel boodschappen hoefde te kopen want we hadden al veel mee... Maar tot mijn grote verbazing kwamen ze terug met 2 karren vol ter waarde van $300,- toen ik daar een grap over maakte werd ik afgeblaft en dus ging ik maar weer rustig in de auto zitten...

We waren vanaf Donderdag avond in Oklahoma State Park... Ik meteentoen we daar aankwamen alle geinstaleerd zodat we mooi films op de muur konden kijken via delaptop...En naja het is dus een natuurpark met een zooitje hutjes beetje zoals Centerparks alleen dan zonder zwembad restaurant en andere 'leuke' dingen... Wat ik daar heb gedaan was koekjes en andere suikertroep gegeten, filsmgekeken en de openhaard aangestoken want ja dat is een mannetaak:).Verder heb ik nog 3 keer een pokkeend gelopen in de toch wel erg mooie omgevingmet moeder Deborah die steeds bang was dat we de weg kwijt zouden raken.. En ik ben niet de beroerdste om net te doen alsof dat echt het geval is:) Maar toen we op de Snelweg terecht kwamen en werden aangesproken door politieagenten of alles wel goed gingwerd zelf ik een beetje zenuwachtig gelukkig is alles goedgekomen en vond ik de weg snel weer terug.

.1e kerstdag is het blijkbaar gebruikelijk de Cadeautjes uit te pakken vroeg in de morgen tot mijn grote verdriet.... Maar ach het grootste cadeau was voor mij en ik had al een flauw vermoede wat dat zou zijn... Ik heb namelijk al 2 geweren hier maar dat zijn kleintjes die ik elke keer moet herladen... Na uitpakken blijkt het een enorm machinegeweer te zijn gnegnegne. Deborah zei meteen toen ze mijn ogen zag dat ik hem mag omruilen voor iets anders als ik dat wilde, en dat ze dat echt niet erg vond.... Ik vond dat geen goed idee dus na het inelkaar zetten van het geweer kon er mooi geschoten worden...:) (Ik zal hier binnekort wel een filmpje van maken)

Die middag was er een Bailey reunie in een halletje op hetzelfde terrein... Was wel ok na de Worship (kerkdienst) met de familie Was daarna wel gezellig voor de verandering weer eens veel gegeten... en daarna terug in ons hutje filmpjes gekeken...Maandagochtend vroeg naar huis weer 8 uurtjes rijden over die eindeloze maar file- en sneeuwvrije wegen... En rara wie stond me daar weer op te wachten... Ja Charity natuurlijk want we gingen bowlen met haar hele familie... was wel weer gezellig:) leuk einde van het weekend weer:)